Ophouden met vluchten

Vier weken terug was ik op stap met een groep van 12 mannen.  6 dagen zonder telefoons en camera’s op Knoydart. Een schiereiland aan de westkust van Schotland dat bekend staat als ‘Britains last wilderness’. Een prachtig stuk land, de zee niet ver weg, veel reewild, Schotse hooglanders, vossen en andere prachtige flora en fauna. Alleen bereikbaar per ferry, en met slechts 100 inwoners en vrijwel geen wandelroutes een zeer afgelegen plek. De achtste Elements Expeditie alweer. We begonnen ooit in Italie, en kwamen via Albanie, Noorwegen, nu in Schotland terecht.

Een korte tijd zo intensief met elkaar optrekken, zonder telefoons, zonder inmenging van de buitenwereld is een schaars iets. Ik besefte me dat sommige van de deelnemers nooit meer in een situatie zullen zijn waarin ze met 11 onbekende mannen 6 dagen, zonder telefoons en camera’s in de natuur zullen zijn.

Dat had ik me nooit eerder zo bewust beseft.

Simpelweg omdat de focus wellicht nog erg veel op mezelf lag. Mijn eigen gedachten, gevoelens. Mijn eigen verlangen om in de natuur te zijn lag.

Dat is veranderd.

Natuurlijk, ik vind het nog steeds heerlijk om in de bergen te lopen, te vissen, vuur te stoken, en in m'n slaapzak onder de sterren te slapen. Maar het voelt minder als een vlucht.

Steeds meer zie ik dat de natuur voor mij en daarmee ook voor wat ik inbreng binnen Elements Expeditions, een spiegel en katalysator is. Niet een einddoel.

Het is nooit de wens geweest om van Elements Expedities een afgesloten ansichtkaartervaring te maken.

Hop, even zes dagen eruit en weer door.

Het is altijd de wens geweest dat onze expedities je een ervaring geven waarin je kunt herkennen en leren wie je bent. Een heldere spiegel. We hebben daarvoor dus geen denkwijzen, tradities, rituelen, boeken of modellen nodig.  De natuur doet dat voor ons.

Als je samenwerkt op deze manier met de natuur, als heldere spiegel, betekent de natuur voor iedereen iets anders. Je kunt op deze manier onderzoeken welk verlangen de natuur voor jou, als individu, beantwoord.  Is de natuur een plek waar je tot rust komt? Waar je oplaadt? Waar je kan zijn wie je 'echt' bent? Of is het een plek waar je afstand kan nemen en kan reflecteren op je leven?

Interessant is dan vervolgens om te kijken hoe je deze verlangens ook kunt vormgeven in je leven zonder in de natuur te zijn.

Simpel gezegd: wat wil je? 

De natuur wordt daarmee een middel. Net zoals een yoga een middel kan zijn. Net zoals gezond eten een middel kan zijn. Net zoals koe-knuffelen en jezelf mooi aankleden een middel kan zijn. En net zoals sporten een middel kan zijn. Niet meer dan een middel dus. 

Hoed je voor de fase waarin yoga, gezond eten, sport of de natuur niet het middel maar het eindstation voor je wordt.  Je graaft dan namelijk een kloof tussen die middelen en je dagelijks leven. Je blijft hangen in de vlucht, de challenges, de rituelen, de afgesloten ceremoniële ruimtes. De lessen vloeien niet door in je dagelijks leven maar blijven hangen op je instagram of facebook account.

Onbewust neem je zo juist níet de weg naar het inzetten van je talent in je creaties en relaties. Die twee liggen namelijk vaak op je te wachten buiten deze middelen.  

In dit licht bekeken hoeft 6 dagen in de natuur geen vlucht te zijn. De natuur zet dan niet iets stil, maar wordt een aanjager. Om je leven voller te maken.

Niet voller met afspraken, of zaken die energie kosten. Maar voller met dingen die bij je passen. Die jou in staat stellen je talenten helderder in de wereld te zetten en je verlangens die je in de natuur beantwoord ziet, ook in het dagelijks leven vorm te geven.

Je dieper te verbinden met jezelf, je creaties en de mensen om je heen.

Ik ben blij dat Elements Expeditions steeds meer dat wordt.