Ophouden met vluchten

Vier weken terug was ik op stap met een groep van 12 mannen.  6 dagen zonder telefoons en camera’s op Knoydart. Een schiereiland aan de westkust van Schotland dat bekend staat als ‘Britains last wilderness’. Een prachtig stuk land, de zee niet ver weg, veel reewild, Schotse hooglanders, vossen en andere prachtige flora en fauna. Alleen bereikbaar per ferry, en met slechts 100 inwoners en vrijwel geen wandelroutes een zeer afgelegen plek. De achtste Elements Expeditie alweer. We begonnen ooit in Italie, en kwamen via Albanie, Noorwegen, nu in Schotland terecht.

Een korte tijd zo intensief met elkaar optrekken, zonder telefoons, zonder inmenging van de buitenwereld is een schaars iets. Ik besefte me dat sommige van de deelnemers nooit meer in een situatie zullen zijn waarin ze met 11 onbekende mannen 6 dagen, zonder telefoons en camera’s in de natuur zullen zijn.

Dat had ik me nooit eerder zo bewust beseft.

Simpelweg omdat de focus wellicht nog erg veel op mezelf lag. Mijn eigen gedachten, gevoelens. Mijn eigen verlangen om in de natuur te zijn lag.

Dat is veranderd.

Natuurlijk, ik vind het nog steeds heerlijk om in de bergen te lopen, te vissen, vuur te stoken, en in m'n slaapzak onder de sterren te slapen. Maar het voelt minder als een vlucht.

Steeds meer zie ik dat de natuur voor mij en daarmee ook voor wat ik inbreng binnen Elements Expeditions, een spiegel en katalysator is. Niet een einddoel.

Het is nooit de wens geweest om van Elements Expedities een afgesloten ansichtkaartervaring te maken.

Hop, even zes dagen eruit en weer door.

Het is altijd de wens geweest dat onze expedities je een ervaring geven waarin je kunt herkennen en leren wie je bent. Een heldere spiegel. We hebben daarvoor dus geen denkwijzen, tradities, rituelen, boeken of modellen nodig.  De natuur doet dat voor ons.

Als je samenwerkt op deze manier met de natuur, als heldere spiegel, betekent de natuur voor iedereen iets anders. Je kunt op deze manier onderzoeken welk verlangen de natuur voor jou, als individu, beantwoord.  Is de natuur een plek waar je tot rust komt? Waar je oplaadt? Waar je kan zijn wie je 'echt' bent? Of is het een plek waar je afstand kan nemen en kan reflecteren op je leven?

Interessant is dan vervolgens om te kijken hoe je deze verlangens ook kunt vormgeven in je leven zonder in de natuur te zijn.

Simpel gezegd: wat wil je? 

De natuur wordt daarmee een middel. Net zoals een yoga een middel kan zijn. Net zoals gezond eten een middel kan zijn. Net zoals koe-knuffelen en jezelf mooi aankleden een middel kan zijn. En net zoals sporten een middel kan zijn. Niet meer dan een middel dus. 

Hoed je voor de fase waarin yoga, gezond eten, sport of de natuur niet het middel maar het eindstation voor je wordt.  Je graaft dan namelijk een kloof tussen die middelen en je dagelijks leven. Je blijft hangen in de vlucht, de challenges, de rituelen, de afgesloten ceremoniële ruimtes. De lessen vloeien niet door in je dagelijks leven maar blijven hangen op je instagram of facebook account.

Onbewust neem je zo juist níet de weg naar het inzetten van je talent in je creaties en relaties. Die twee liggen namelijk vaak op je te wachten buiten deze middelen.  

In dit licht bekeken hoeft 6 dagen in de natuur geen vlucht te zijn. De natuur zet dan niet iets stil, maar wordt een aanjager. Om je leven voller te maken.

Niet voller met afspraken, of zaken die energie kosten. Maar voller met dingen die bij je passen. Die jou in staat stellen je talenten helderder in de wereld te zetten en je verlangens die je in de natuur beantwoord ziet, ook in het dagelijks leven vorm te geven.

Je dieper te verbinden met jezelf, je creaties en de mensen om je heen.

Ik ben blij dat Elements Expeditions steeds meer dat wordt. 

Stop met dat uit je comfortzone gaan

Veel dingen die je uit je comfortzone brengen zijn populair. Denk aan ijsbaden, "hellweeks", heel hard stretchen in warme yogaclasses, strenge diëten, hoge bergen, verre reizen, heel hard fitnessen (#BEASTMODE), heel ver hardlopen. En noem maar op.

Het is voor mij, heb ik gemerkt, niet zo moeilijk om uit mijn comfortzone te gaan. Ik zet me dan over iets heen, en dwing mezelf iets te doen. Vaak op wilskracht, en vaak ook vanuit verharding. Of in ieder geval een vernauwing van bewustzijn. Het doel behaald. Vinkje gezet.

Dat gaat me makkelijk af. Keihard de beuk erin gooien, verstand op nul, en maar rennen, duwen of anders er op een manipulatieve manier mijn doel behalen.

Dat kan.

Lastiger is het voor mij, en misschien herken je je als lezer hierin, om IN mijn comfortzone iets te doen. Met aandacht, zachtheid naar mezelf, accepteren dat het is zoals het het is. Er mee zijn. “being with”. Niets willen forceren, niet sneller willen groeien, niet pushen. Maar juist zeggen, voelen en accepteren: het is goed zo jongen. Ben ermee.

Ik ben precies hier.

Die vier woorden eens tot je door laten dringen. Ze langzaam stuk voor stuk lezen

Ik

Ben

Precies

Hier.

Misschien laat dat je iets voelen. Een berusting zonder dat het sloom wordt. Aanwezig zijn. Niets meer, niets minder. 

Ik ben precies hier.

Vergelijk dat nu eens met de hashtags die je over je heen gestort krijgt. 

En de reclameboodschappen om je heen. En ongetwijfeld ook de targets die je baas, of jezelf je stelt. De constante druk om verder te gaan. Meer, harder, gekker.

Begrijp me niet verkeerd. Ik vind dat er niets mis is met groei. Met hard werken, met je ambacht verfijnen door er uren en uren in te stoppen.

De natuur groeit immers ook. Zij groeit vanuit een onderstroom die niet te versnellen noch te vertragen valt. Maar moet zij daarvoor buiten haar comfortzone?

Neem de seizoenen. Ze zijn er. En we kunnen de zomer wel naar ons toe willen trekken of verlengen, maar dat lukt niet. 

Het eeuwige geneuzel over het weer zie ik dan ook vaak – het gebruik ervan als conversatie opener daargelaten – als een onbewust verzet tegen deze stroom. Het weer is het weer. Wees ermee.

Met betrekking tot groei en natuur: de enige processen in de natuur waarin groei spectaculair is zijn juist die processen waarin celdeling onbegrensd woekert. En vaak zijn deze processen ongezond, of zelfs fataal.

En ja, de clienten die ik zie die op de een of andere manier heel hard de ladder zijn beklommen, krijgen vaak de rekening gepresenteerd. Wie snel klimt, flikkert ook snel naar beneden zei een wijze vrouw uit de Jordaan eens tegen mij. We zien het bij topsporters: na een aantal jaar extreem pieken zijn zij fysiek en vaak mentaal er slecht aan toe. Die constante push naar buiten de comfortzone heeft soms een positieve prijs, maar zeer zeker ook een negatieve prijs deze mensen en hun omgeving.

Hoe groei en ontwikkeling dan wel te bezien? Zomer, herst, winter, lente. Er zijn in deze verdeling twee seizoenen waarin de stroom eerder naar binnen keert dan naar buiten. Herfst en winter, naar binnen. Lente en zomer, naar buiten. Arbeid, rust. Donker, licht. Praten, luisteren. Doen, zijn. Precies in balans.

Zoveel traineeships, persoonlijk ontwikkelingstrajecten, boeken en "influencers" zijn gericht op het leven buiten die comfort zone. Komop! Pushjezelf! Doe mee met deze Challenge. Het woord alleen al hè, "Challenge". Daar gaan we dus. Het is logisch dat mensen het doen, want het scoort. Het geeft spectaculaire beelden. En in het bedrijfsleven scoren dit soort trainingen vaak hiermee goede Net Promotor Scores. Immers, het was spectaculair, en de deelnemer voelt iets, dus dan zal het wel goed zijn denkt de (arme) deelnemer vaak. En dus gaan trainers en HR managers ermee door. Straks gaan we koeknuffelend parachutespringen met een ijsbad op hoogte.

Het glazuurlaagje van spektakel dat zo'n training heeft gevormd -en daarmee het zicht onttrekt aan de ware dieperliggende lessen- begint vaak al af te brokkelen in de nagalm van het ontwortelde applaus van de deelnemers.

Tijd en energie vergooid. 

Zonde.

Want veel vaker liggen de echte lessen echter IN de comfortzone, in de verstilling dichtbij. Stil zijn, voelen. Als je met dat veld contact maakt als deelnemer in een training sta je niet te stuiteren van excitement, maar voel je eerder een soort vervulling. Soms ook nederigheid. Misschien verstil je zelf wel.

Toen ik laatst, na 26 jaar voetbal, voor het eerst oprecht lol had met mijn tegenstander, een grap met hem maakte, in plaats van hem met een elleboog of een lompe actie uit te schakelen, voelde ik het:

Het hoeft niet sterk, geforceerd. En ik hoef geen mensen te beschadigen omdat IK zonodig wil winnen.

Joh, het gaat niet eens om winnen. 

Eindelijk voetballen IN mijn comfortzone in plaats van mezelf (en daarmee anderen) buiten die comfortzone pushen.

Ik zag het mezelf doen, ik lachte, en ik voelde het, voelde mezelf:

Ik ben precies hier.

Texel F1 ongeslagen herfstkampioen. Jaap Duin is derde van links staande op de achterste rij

Texel F1 ongeslagen herfstkampioen. Jaap Duin is derde van links staande op de achterste rij